Sebil Ve Güvercinler

Çözülen bir demetten indiler birer birerBırak, yorgun başları bu taşlarda uyusunTutuşmuş ruhlarına bir damla gözyaşı sunBir sebile döküldü bembeyaz güvercinler

Nihayetsiz çöllerin üstünden hep beraberGeçerken bulmadılar ne bir ot ne bir yosunÜrkmeden su içsinler yavaşça, susun, susun!Bir sebile döküldü bembeyaz güvercinler

En son şarkılarını dağıtarak rüzgaraBeyaz boyunlarını uzattılar taslaraBir damla suya hasret gideceklermiş meğerŞimdi bomboş sebilden selviler bir şey sorarHatırlatır uzayan dem çekişleri rüzgarMermer basamaklarda uçuşur beyaz tüyler