Çobanla Bülbül

Çoban kaval çaldı,sordu bülbüle:“Sürülerin hani,ovan nerede? ”Bülbül sordu,boynu bükük bir güle:“Şarkılarım hani,yavrum nerede? ”

Ağla çoban ağla.Ovan kalmadı.Göz yaşı dök bülbül,yuvan kalmadı.

Çoban dedi:”Ülkeler hep gitse de,Kopmaz bende Anadolu Ülkesi,”Bülbül dedi:”Düşman Hased etse deİstanbul da şakıyacak Türk sesi”

Çalış çoban,kurtar öz yurdunu.Şairlerden topla,bülbül bir ordu.

Çoban dedi:”Edirne’den ta Van’aErzurum’a kadar benim mülklerim.”Bülbül dedi:”İzmir,Maraş,Adana,İskenderun,Kerkük en saf Türklerim”

Sarıl çoban,Sarıl.Mülkü bırakma.Yad elinde,bülbül,Türk’ü bırakma.

Çoban dedi: Sürülerin hep kaçsaBenim sürüm var, kaçmaz, adı Türk ili.Bülbül dedi: “Şarkı ölsün, yok tasa;Türkülerim yaşar söyler halk dili.

Yalvar çoban,yalvar.İlin kurtulsun.Dile haktan,bülbül,dilin kurtulsun.