Yara Bandı

Gün gizini sürdü sessizliğe, konuğunuBütün gece bekleyen sokak ışıklarına,Kaldırımlara. Ben sesini duydum yüzündeAğlayan kedinin, acısını anladım ve annemiAnımsadım, bacağını saklayan basma eteğiGörünce yara bandı satan kızın.

Sarıydı teni ve kirliydi elleri. Bir geceninKondusu yürümüştü gözlerindeki kısaPatikada. Çocukluğunu oyuncak bir trendenÇıkarıp taşını sulamıştı kaldırımların.Ve anlamıştı: insanlığın yarası olanVarlığıyla en çok yarasını sarmayıGereksindiğini insanların.

“Yara bandı alın” mı diyordu yoksa“beni sarın” mı? Anlayamadım.