Zafer Ekin Karabay

Kuytuda Unutulan

(Kendi başına yetim, yetim başına kederli bir ülkedeyim.Belki çıkmaz bir sokaktır yüreğim.)

Güneşi çalarken suçüstü yakalarım akşamıGündüz deniz misali yaslanır da gecenin giz-li yüzüne, gecenin gizli yüzünde sisli bir saba-ha ağlarım. Kuytuda unutulan bu şiir ağlar.

Şimdi bahara randevu veren bir rüyada ve bü-tün yağmurların Ankaralarında ıslanırım. Oysabahar hakedilmemiş tek mevsimdir ve asıl ısla-nan yağmur, ıslatan benim suretimdir.

Ve seni düşünürüm. Sen ki bir güneş gibi kaçar-sın, aşkın takviminde adın yazılı, ikliminde tu-fansın.

/Gitme sensiz kalıyorumsessizce bir hiç kalıyorum/

Artık ne biriktirdiğim özlemler kalır çekme-cemde, ne de özlenecek bir çekmece kalırgeride

Geride depremlere terkedilmiş bir şehir vekuytuda unutulan bu şiir kalır. Geride benkalırım. Bu aşk nerede çağlarsa, orada ıslanı-rım.

Dağları çoğalmış ovalar düşünürüm, ovalarısüsleyen başaklar ve nehir yatakları gibi bah-tiyar aşklar. Bir de seni düşünürüm.

/Gitme yalnız kalıyorum,yalnızca bir ben kalıyorum/

Dağlarda ateş yanıyor,dağlarda haziran,dağlarda aşk,dağlarda gözlerim yanıyor..

Kentlerde dağ kadar bedenim, dağlarda kentkadar kanıyor. Kanıyor da içimdeki gerilla ka-dar özgür bir aşk aranıyor.

(Artık sabıkalıdır yüreğim seslenir; senin gökyüzün yağarbenim yeryüzüm gizlenir.)