Kum Saati

rüzgârla bozduğun sessizliğini dinledim;seni bırakan yaprağın sesini, kuma dokununcave çölde çizilmiş bir ağaç gibi resmini.oysa süngerde kalmış damlasıydım sanaulaşamayan suyun, yanında üşürken uyu-yordum gözlerimde seni ve öylesine sustunkuytusunda uykumun.kumunu içine saklayan bir saatti çöl-de bulduğun; ters çevrilmedikçe çalışmayan.belki giden zamanı geri getirmektiistediğin, saatini bana bırakıp gitimekti. sankibilmiyordun çölün kuma göre değil sanagöre yalnızlık olduğunu, yine de yanıbaşımakurdun bu saatli kumu.bu yüzden uyanamıyorum, üstelik bilmiyorum:hangi gerçek için bölmeliyim uykumu?

Varlık Dergisi Nisan 2001 sayısı