Zafer Ekin Karabay

Ararken

Ezginin kederini dinledimDaktilonun sesiniAnımsadım düş kırgını seniAnı yittiGecebıraktı çalar saate sessizliğiniMasayaKitaplaraBiraz önce giden sesinin yokluğunaBir hüzün ele verdi seniGözlerinde görünüp yitiverenVe özlemini bırakıp gittiYastığındaki yüzün.

Serinliğinden başka bir şeyGiymedim oysa yağmurunDurdum sokaktaSakınımlı ve ıslakSaçların dokundu çıplak omuzlarıma.

Anımsadım büyücünün kristal küreye baktığı gibiBilyeme bakarken çocukluğumuVe beni sakladı geceSaydam karanlığında duldasının.Üşüdüm seninle ansızınPenceredeki pusunParmak uçlarımı ayırdığı yerdeKimsem yoktuÇizgilerinden başkaBileğimdeki vazgeçilmiş intiharın.Sokaktaki ıslak tenimi duyumsadımVe ararken yakalandımKayıp otobüsündeKendi resmimi.