Anne S.plath'e

Değdim, sana gitmek için benibırakan mektuba ve derinineal dedim, ne yüklediysem yolculuğaonu çıkaran gemiyi ve beni. Birdeniz kabuğu gibi uğultusunu duyduğunantik bir tiyatroydu gözlerim. Ki şimdisoruyor ve susuyor. Biraz sesim,biraz da annem değil misin benim?

Trenlerin huzur veren gürültüsüylegidiyorsun sen de. Her defasındayüzünde acıyan öyküyü silerekve öykünerek yüzündeki ölüm,biriktiriyorum; beni savurduğun yolculukları.Yanlış istasyonlarda konaklayan biryolcuyla bana kederin bürünüyorve ellerime değiyor dizelerin:

"... bir ayna damıtan şu buluttan daha fazlaannen değilim senin."!