Semender

Ve Douve’sun işte sen şimdi son odasında yazın.Bir semender duvarda kaçıp gitmede. O güzelinsan başı yaymada yaz ölümünü. “Yokolmak isterim sende, dar yaşayış” diye haykırıyor Douve.Boş şimşek dudaklarıma koş, içime işle!

“Bak bana, bak bana, koştum ben! ”

Yanındayım senin, Douve, ısıtıyorum seni.Aramızda yalnız bu çakıldan lamba var, budinmiş biraz gölge, ellerimiz ki gölgebekleyip durur. Şaşırmış semender, kalmışsınkımıltısız.

Yaşamış olmakla ânını bilgiye dönüşen en yakın tenin.

Semender yeniden göründüğünde, güneşDaha yeryüzünde pek alçaktaydı,O parlayan gövdeyle bezenmişti yol taşlarıysa.

Daha yeni koparmıştı sonBağlantıyı ki gölgede dokunulan yürektir o.

Yarattı yarası, o kayalar görünümü,Bir ölüm vadisini kımıltısız bir gök altında.Dönüp gene bütün camlara, yüzüIşıdı yıllanmış ölüm ağaçlarıyla.

Çeviri: S. Maden