Bir Ses

İhtiyarlıyorduk, o bir dolu yaprak bense pınar,O az güneş bense derinlik,O ölüm bense yaşama bilgeliği.

İstiyordum ki zaman alaycı olmayan gülüşüyleFauna yüzünü göstere karanlıkta,Karanlığı taşıyan rüzgâr ese

Ve kuytu pınarda sarmaşığın içtiğiDerin suyu bulandırmak ola ölüm.Seviyordum, ayaktaydım ölümsüz düşte.