İstanbul Acılar Kraliçesi

İstanbul ey İstanbul eyEy acıların gözyaşlarının kraliçesiİstanbul ey İstanbul eyEy bozgunların garip çiçeğiBu akşam yemin ettimSeni bir daha öpmemek içinBenki bütün duvarlarını, afişlerle donatıpYumruğumla kanatmıştımRezil bir aşktıBütün arkadaşları miting alanlarındaVe mezarlıklarda bırakmıştım

İstanbul ey İstanbul eyAcılar kraliçesiUmudun ve direncin yorgun anasıVe ey çıldırmak üzere olmanın çamurlu ikonasıTırnaklarım kopuyor, GörmüyormusunBir benmiyim kapılarını şaşıran her yokuşun başındaBir benmiyim ekmek arasına canına doğrayıp doğrayıp yutanBir kedi bile sağarken yüreğiniTelaş içerisinde yavrusunaEy acımasız acuze!utan şu türbelerindenMinarelerinden utanİstanbul ey İstanbul eyAcılar kraliçesiSavaşın ve bozgunların gariban çiçeğiVe ey teslimiyete düşmenin o hazin gerçeğiBayraklarım kanıyor, SormuyormusunKadınlarınki;Omuzları hicran, saçları ihanet sarısıÇocuklarınki;Yağmur emiyor yıkılası kaldırımlarındanEn ücra genlerime, alyuvarlarıma,Kılcal damarlarıma, ruhuma kadar.Bıktımİliklerime, gömlek ceplerime kadar sızanBu Allahsız yağmurundanİstanbul ey İstanbul eyAcılar kraliçesiİhtişamın ve sefaletin çaresiz bacısıVe ey çürümenin yok olmanın amansız sancısıCiğerlerim çatlıyor, DuymuyormusunHangi pencerene çıksamO salya sümük pezevenk suratlarıHangi caddene dökülsemO şangur şungur düş kırıklarıBütün bu ezginler, tükenenler, yerlere serilenler, tutunamayanlarSarsmıyormu seni hiçBunca infilakBunca isyan çığlıklarıİstanbul ey İstanbul eyAcılar kraliçesiAldanışların ve hüznün yalancı tanrıçasıVe ey ruhu kirlenmiş gecelerin cilveli yosmasıİntihar anı geldi, beni öpmüyormusun,Ağlamak istemiyorum, yenildim sanaHikayenin özeti buBir istimlak gibi ödedim ve çiğneyip geçtin maceramıŞimdi ben suçlarımı didikleyen bu martı sürüsüyleŞimdi ben hangi şehirde soğuturum zonklayıp duran bu yaramıİstanbul ey İstanbul eyAcılar kraliçesiİhanetin ve ihbarların arkadan dolaşan bıçağıVe ey ödeşmelerin, yüzleşmelerin, erkekçe vuruşmaların kaçağıBeni harcadın ulan!Beni sattınUtanmıyormusun