Ata Belinden Bir Zaman

Ata belinden bir zaman anasına düştü gönülHakk’dan bize destur oldu hazineye düştü gönül

Onda beni can eyledi et ü sünük kan eylediDört on günü diyeceğez değirtmeye düştü gönül

Yürür idim ondan pinhan Hakk buyruğu vermez amanVatanımdan ayırdılar bu dünyaya düştü gönül

Beni beşige vurdular elim ayağım sardılarÖnden acısın verdiler tuz içine düştü gönül

Günde iki kezçözerler başıma akça dizerlerAğzıma emcek verdiler nefs kabzına düştü gönül

Bu nesneyi terk eyledim yürümeğe azmeyledimOn iki sünüğ yazarlar elden ele düştü gönül

Oğlan iken sultan kopar kim elin kim yüzün öperAkıl bana yoldaş oldu sultanlığa düştü gönül

Bu çağ ile sakal biter görenin gül rengi tutarGüzeller katında biter sev- sevüye düştü gönül

Hayırdan şerri çok sever işlemeğe becid iverNefsinin dileğin kovar nefs evine düştü gönül

Kırk beşinde suret döner kara sakala ağ inerBakıp heybetin görücek yoldurmağa düştü gönül

Yola gider başaramaz yiğitliğe eli varmazBu nesneleri koyuban yuvanmağa düştü gönül

Oğul aydur bunadı ölmez kız aydur yerinden durmazHiç kendi halinden bilmez haldan hala düştü gönül

Öliceğez şükr edeler çok şüküre erdi gönülAllah adın zikr ederler çok şüküre erdi gönül

Su getireler yumağa kefen saralar komağaAğaç ata bindireler teneşire düştü gönül

Eğer var ise amelin gen olısar sinin seninEğer yok ise amelin oddan şarab içti gönül

Yunus anlayıver halin şuna uğrayasar yolunBunda elin erer iken hayr işlere düştü gönül