Ağaç

Giderim ben yol sıra yavlak uzanmış bir ağaçBöyle lâtif böyle şirin gönlüm aydur birkaç sır aç

Böyl’uzamak ne manâdır çünkü bu dünya fânîdirBu fuzûllük nişânıdır gel beri miskinliğe geç

Böyle lâtif beziniben böyle şirîn düzünübenGönül Hakk’a uzanuban dilek nedir neye muhtâç

Ağaç karır devrân döner kuş budağa birkez konarDahi sana kuş konmamış ne güvercin ne hod turaç

Bir gün sana zevâl ere yüce kaddin ine yereBudakların oda gire kaynaya kazan kıza saç

Er sırrıdır sırrın senin er yeridir yerin seninNe yerdedir yerin senin sana sorarım ey ağaç

Yunus Emre sen bir nice eksikliğin yüz bin oncaKur’ağaca yol sorunca teferrüclen yoluna geç