Güneş Yanığı

yüzümdeki leke arzu güneşinden hatırasesimdeki girdapiçimden sökülen kökdalauzun geceler bazen böylegövdeme vura vura içerdenuyandırıyorum ya kendimi Necati!rüyada bana görünenler olmasabeni uykuya götürenler olmasatekrar nasıl dönerim ben kendime Necati! suçluluk izin vermiyor özgürlük duygusunagünışığına çıkınca kamaşıyor gözbakarken güneşin utkusunaakın var akın, içimden akınbeni güneşe götürüp yakıngüneşe varamayanlargüneşin uykusuna yakınsökülerek gidiyor insanboşluk halinde her durak düşerken benzinekökleri iç açılarının toplamındabiriken bir krizle gidiyoröyle akarak dipten dalın benzinebaksalar alevalır, ağır alevbaksalar güneşini yitirmişin benzinedoluluk yok bizim gecemizdeiçimizde büyürdü güneşsayrılık hatırlamadı uykusunu sesimizdeçok seneler geçti, geçmediöyle memnun ki yerindensadece "keşke"lerdi beliren gönümüzdeböyle çıktıkça dünyadaki yerimdengölgeler neden kısalıyor içimdebilen yok ne yapacağımı kaygı belirdiğindekefilim yok! yok kelimelerden başkayok olan bu güneş tutulmasındaşimdi tekrar nasıl dönerim ben kendimeBu cıvayı kim koydu kalbimize Necati? Varlık, Ocak 2004