Elveda

Yetmiyor artık o kimyasal büyü içimdeki buzulayapışıp kalmış ruhumu yeniden uçurmayaSokaklara çıkınca kalbimin titreyişinebir kılıf gibi geçirdiğim yüzümün cesaretinealdanmıyor artık ilkel ruhlar yabani rüzgarbırakmıyor peşimi hangi sokağa sapsamkırılıyor yüzümdeki o buzlu camkurtaramıyorum kendimi içimdeki oyuktandüşerken bulaşıyor dudağıma, ürküyorumcisimleşmemiş her ben bir muammaşarkısız ruh annesiz kalmış çocukdayanamıyor artık aklımın varlığınaçarpınca dağılıyor bütün duygularçocukluğumun yurtsuz rüyalarınadokununca, içimdeki uysal nehirbuluyor giden yolu gözlerimin kıyısınaHangimiz hangimize huzursuz bir elvedagibi duruyoruz şimdi bu gölgenin içinde'İşte çıkış! İşte vaha! ' diye koşarakher yırtılan yerimize!