Savrulan Sokaklarına Ömrümün

güldükçegündevrilir gözlerinin akşamınagecedir, bir rüzgâr getirir elleriniöperim... kimseler görmez

dallar ıslaktır ay ışığında

adın sonbahar yüzlü bir çocukömrümün esrikliğine dolanır gelirbu kentli akşamlar sanıktır, kanatır yokluğunusesin sessizliğimde çoğalır gelir

dallar ıslaktır ay ışığında

gitmen bildiği gibi konuşuyordubensiz...belki bir kış güneşiydin kim bilirbelki kimselerin uğramadığı bir güz çınarıkalakaldın tenhalığagölgesiz...

/ve şarkın kanayan bir gül gibi inersavrulan sokaklarına ömrümün…/