İdris

İçindeki çocuğu alıp kaç İdris,bırak paslı hançerlerle parçalamayı uykularını.İhanet torpil yapmaz, hasret ardına bakmaz;kır kanlı bıçakları,içindeki çocuğu alıp gel İdris!

Bir mavi için ağlama İdris,itme şu duvarları,gülümse, sütünü ver içindeki çocuğun.Bilirim, mağlûbiyetesrik gülüşler ardında paramparça bir perde;yeter idris, vakur ol, onur var serde!

Anladım, vazgeçemezsin ondan, asla;kardeşim, fazla alkol mevcut şimdidamarlarındaki asil kanda.Aldırma demiyorum sana;aldırarakaldırma.İçindeki çocuğu şu kirli hayata uyandırm

İçindeki çocuğu alıp gel İdris,coşkunu parlat ya da birkaç tek at,küfürlerine tutunarak geç kaldırımlardan;sonra bir kerhaneye git ve oturup ağla.Kerhaneleri bütün dünyanın,aşk kangrenlerinin yıkık çarşılarıdır...

Aldırma demiyorum sana;aldırarakaldırma;içindeki çocuğu İdris, çocuğu uyandırma!

Ve yıllar geçer,İdris’lerin kalplerindeki çocuklar daha ölüdür;düşleri hâlâ terasta,İdris’ler ise zemin katta kiracı oturur...