Güne Dönersin

garına ve akşamına varmamış bir trenleyolcusunözlemin, kimliğin ve arka cebinde terlemiş biletinle

sen iki ömrü törpülerken sevgilimve sürdürürken o civan ısrarı kederinletut ki nice trenler kalkacak dünyanın her yerindesonra da biz kalkacağız/topla kendini

şimdi elini tutuşum bir anıdır/sen güne dönersintren usul usul gelir azar azar gidersinben de burada özlerim rengini yüzüne yazdığım bir çiçeğionlarca, yüzlerce, binlerce bölünmüş kanıyorsuntopla kendini...

ve hüzün kara bir bulut gibi çöküyor gözlerineötede güz çöküyor üstüne yaz mevsimininher mevsimin tükenişi intihar çağrıştırırken bendegüzse hep aynı iklimdir yara yerimdegit!uzaklığa dolan yol gibi dol hasretime...