Bileklerimde Bayat Bir İntihar

Geliyormuşum;pencerelerde yazve bileklerimde bayat bir intihar

Oysa ölünecek bir şey yokmuş,gidince sen,yaşanacak bir şey olmadığı kadar

Yanıyormuşum;vardığım yere bırakıp kendimi.Atlasında yeryüzününçılgınve çirkinve hüzünle oyalanan.Yüreğimde kül tadı nice yangından kalan...

Ölüyormuşum;senin saçların uzuyormuş üstelik.Ölünce ben, cıgarayı da bırakıp taksit ödüyormuşsun.Bedenin tecritmiş geçliğinden,ikisi de yalnızmış,geceler öpüyormuş memelerinden...

Bense geçliğimi pazarlıksızve hızla geçtiğimden;bugünler saçlarımla birlikte şiir yazmayı da kısakestiğimden,piç kalmış aşklarla avutup kendimi,bileklerimde bayat bir intiharın dikiş izleri,gelip geçmiş yılların diş izleri ömrümde,neşter ve gül’müş hayat.Gülüyor...Gülüyor...Gülüyormuşum...