Aşkların YetimRengi

Yalnızlığımda seni büyüttükçe kalabalıklaşacağım;Sen kendi kalabalığında hep yalnız olacaksın…

IKapattım ucu kıvrılı yerinden bir defteriBir defter adınla hükümlü şimdi...

Sen kendinin pası, kilidi.Gençliğin kendine savurur seni,Esmersin, cehennemin dibinde doğmuşsun,baban iki karılı; evlerde, erkenlerde bekler seni.Sen feodalizmin kara dilberi,gündüzlerin gölgesindeydi sevgi.Gölgesinden gündüzlerin iklimler geçti…

Sesin şimdi kanayan bir gül gibi:Kangren...

IISen ordakendi manastırının huysuz müridi.Sen ordabir korkuda,bir şarkıda,ölüm susan uğultuda…

Sen ordadüşlerine leş kargası tüneyen!Elleri ayazlardasen orda,esmerliğine rehin feodal şatolarda..

Uyurken sen hasretin avlusunda,gündüzlerin gölgesinde oturuyordum.Sonra boşuna çizdim karanlığa resmini.Boşuna... Ezberleyip hasreti…Oysa nasıl istersen öyle gebertebilirdin beni.Nasıl istersen!Artık sulara k(atalım) aşkların yetim rengini...