Yolluk

bavuluma dağınıklığımı koydumiç çamaşırı kazak filankağıt kalem almıyorumotellerde varantetli kimsesizliğimle kalıyorum gecelerikirpiklerimin yardımıyla kapıyorum perdelerihem tek başınahem kimse görmesin derdindeyim çıplak tenimi

ay çıkıyor boğazımdankanamalı bir sözcük gibiay çıkıyor ışığımdanihanete uğramış hainler gibiöfkeli bir meddah çekilmez oluyorsahnede güzel bir şarkıdan çıkıpkirletiyor evcimen kadınları

bavuluma yıllanmış acılar koyuyorumoralarda lazım oluyorpis bir sevişmenin ardındanatıştırıyorum birazon yıl öncesinden sakladığımbilek burkuntusunubağlarım eziliyoryeni evlere eski aşklar taşıyorumgözyaşlarını biriktiriyorum eski sevgililerinnefret asıyorum yatak odamın duvarınakanvas üzerine yağlı boya elliye yetmemişbir kadının ellerinde diyorumellerinde gömülüyümher hafta düzenli olarak törpüleniyor mezartaşlarım

bir kadının diyorumbir bavulun diyorumiçine sakladım sancılarımıbir bavul cinayetidir umduğum diyorumbütün üçüncü sayfalarda var.