Susuştu Yüzün

bir ufukta bitiyor yüzünve başka bir gökyüzü başlıyorkomşu ellerle sarmalanıyorsunyanıyorsun...

ne kadar övülsen azavazım çıktığı kadar susuyorumismindeki sesli harfleri

mayınlı bir gülümsemeylesenin karasularında olmaküstünde ilkbahar bir entari;sankiyenideneski bir öyküye başlamak...

yüzündeki o billur akşam kahvaltısısürgülerken özümü,ne kadarını sustuk konuştuklarımızın?...