Liseli Kız

Benim de bir zamanlar sevdiğim vardıBeyaz dantel yakalı liseli bir kız.Bağlarda, bahçelerde, yaylalarda yeşerenAl karanfiller gibiydi aşkımız...

Gülünce içimde rengârenk güzel,Güller açılırdı iri.Hani bilirsiniz ya yıldızsız siyahGeceler gibiydi gözleri.

Bir mermer çeşmeden akan su gibi,Geçip gidiyordu günlerimiz.Biz bize yaşıyorduk kendi kaderimiziBütün yaratılkardan habersiz.Ve yuvada bekleşen sabırsız, küçükSerçeler gibiydik ikimiz.

Gözleri konuşurdu susunca, mahzun:'Seni seviyorum' derdi.Sevdadan, gurbetten, hasretten yanaSıcak türküler söylerdi...

Üstelik bir ceylan gibi sebepsizÜrkek halleri vardı.Ayrılık deyince oturup sessizÇocuklar gibi ağlardı.

Bilmiyorum simdi kaç yıl, kaç mevsimİçli mektuplar yazdık.Bazen yan yana yürür, beraber otururdukAma konuşamazdık.

Ben görmedim şimdi öyle diyorlarBüyümüş artık liseli kız, gelin olmuş...Unuttum her şeyi diyormuşVe her gece rüyâsını nur topu kadar güzelsarışın çocukları süslüyormuş.

Görsem çocularını şimdi diyorumBakamam yüzlerine çaresizBana bakar çocuklar sessiz.Çocukları gözlerinden tanırımBiliyorum, hiç birşey bilmezler amaBakamam, utanırım