Sone 86

Onun bir kalyon gibi heybetli pupa yelkenHazinene yönelen görkemli şiiri miDüşünceler beynimde fışkırmayı beklerkenOnlara mezar yaptı doğacakları rahmi?Vurup canıma kıyan ölümsüzlük katındaYazmayı hortlaklardan öğrenen dehâsı mı?Hayır ne kendi ne de gece karanlığındaEl uzatan dostları yıpratmaz sanatımı.Ne ozan övünmeli ne de onu her geceDüşünceyle besleyen kara gün dostu hortlakBen yenilmişim gibi sessizliğe düşünce:Onlar gönlüme asla korku saçamayacak:

Gel gör ki cömert yüzün gülmüş öbür ozanaGüçsüz kalmış şiirim konu kalmamış bana.