Sone 74

Üzüntüye kapılma: zalim ecel kıskıvrakTutup atınca beni dönülmez bir zindanaYine de şiirlerim dünyada yaşayarakVarlığımı sürdüren bir anıt olur sana.Şiirimi okursan göreceksin demektirBu kutsal armağanı sana bırakıyorum:Toprak kopup geldiği toprağa dönecektirAma sendedir gerçek varlığım olan ruhum:Öyleyse yitirdiğin canın posası ancakSolucanların avı ecel kölesi bedenHınzırın bıçağına boyun eğen bir korkak;Öyle alçak ki onu hiç anmamalısın sen.

Bedenimin değeri ruhun kabı olmaktırRuhunki ise sende şiirimle kalmaktır.