William Shakespeare

Sone 21

Ben, başka bir ozanım. Öbür manzumecileroyalı güzel görür, kalemi alır ele,Göğü tutup onunla yazdıklarını süsler,Her güzeli benzetir kendindeki güzele.Hem de ne şatafatlı teşbihler, çifter çifter:Güneşle ay; toprağın, denizin cevherleri,Nisan tomurcuklan, nice bulunmaz şeyler,Yeryüzünü kuşatan o cennet çemberleri...Ben, gerçeği yazarım, benim sevgim gerçek ya:İnan olsun, sevgilim, güzellerin güzeli,Ana yavrusu gibi, pek parlak olmasa da,Gökyüzünde yanan o altın kandil misali...Onların boş lafları olamaz benim işim:Satacak değilim ki, niçin övecekmişim