Sone 147

Sevgim bir humma sanki: özlem duydukça duyarİlletini sürdüren ne bulursa hep ona;Sırf sağlığa aykırı yiyeceklerle doyar:Girmiştir oynak, hasta iştahın buyruğuna.Benim kara sevdamın hekimi olan aklım,Sözünü dinlemedim diye çıktı çileden,Beni bırakıp gitti - ıssız, umutsuz kaldım:Arzu ölümdür - şifa istemiyorsa beden.İyileşemem artık; yoktur aklıma derman,Zıvanadan çıkmışım: göremem rahat yüzü;Düşüncem de, lâfım da çılgınca, karman çorman,Rastgele söylerim her deli saçması sözü.

Andım budur: Güzelsin, bence varlığın ışık;Cehennem gibi kara, gece gibi karanlık.