Sone 132

Vurgunum gözlerine, o gözler acır bana,Bilirler, yüreğin hor görüp işkence eder;Seven yaslılar gibi kara çekmiş sırtına,Kıvranışımı özlü bir şefkatle süzerler.Sabahleyin göklerde ışıyan güneş bileYaraşamaz Doğunun soluk yanaklarına,Akşama yol gösteren gür yıldız, görkemiyleBöyle ışık saçmaz loş Batının yarısına:Yaşlı gözlerin daha çok yaraşır yüzüne.Bana da bir pay ayır yüreğindeki yastan:Seni yas daha güzel gösterir ele güne;İşte acıma duygun sana biçilmiş kaftan.

“Güzel ancak karadır,” diye yemin ederim,Senin renginden yoksun olan çirkindir derim,