Sone 122

Ezberimdedir senden armağan olan defter,Aklımda yaşayacak her harfi, her cümlesi;Değersiz kâğıtlardan koptu yazdığın sözler,Zamanın ötesinde, sonsuzlaşacak hepsi;Yeter ki, en azından, şu beyinle şu yürekYaşamı sürdürsünler güç alarak doğadan,Onlar unutkanlığa yenik düşünceye dek;Senin yazdıklarınsa kalkmayacak ortadan.Bunca anı saklamak için defter yetişmez:Aşkının hesabını tutmağa ne gerek var?Her şeyi göze aldım, defteri attım bu kez,Böylelikle kazandım daha sağlam anılar.

Deftere bel bağlamak, anmak üzere seni,Unutkanlar safına çekip götürür beni.