Sone 120

O günkü insafsızlığın şimdi yakınlaştırıyor beni sana;O zamanlar nasıl acı çektiğim aklıma geliyor da şimdi,Korkuyorum ezilmekten, kendi yaptığımın yükü altında;Tunçtan ya da dövme çelikten olsun sinirlerim meğer ki.Beni o sıra sarsıldığım kadar sarstıysa eğer seniŞu zalimliğim şimdi, cehennem azabı çektin herhalde;Bense bir an bile durup düşünmedim, zorbalar gibi,Senin yaptığın yüzünden nasıl kahrolduğumu o dönemde.Ah, hatırlatabilirdi oysa bana o işkence gecesi,Gerçek acının ne denli işlediğini derinlereVe o yaralı yüreklere iyi gelecek özür merheminiO gün senin sunduğun gibi, sana sunabilirdim ben de.

Ama senin işlediğin kusur şimdi bir fidye olabilir;Tıpkı benimki gibi, seninki de benimkini kurtarabilir.