William Shakespeare

Sone 1

Artmasını isteriz en güzel varlıklarınGüzelliğin gül yüzü solmasın diye asla.Bir güzel, yaşlanıp da göçünce bugün yarınAnısı yaşar yine körpecik yavrusuyla:Ama can yoldaşındır kendi parlak gözlerin.Kendi ateşin besler ruhunun alevini:Kıtlığa çevirirsin bolluğunu her yerin,Kendi düşmanın gibi, ezersin can evini.Şimdi sen yeryüzünün taptaze bir süsüsün,Varlığın çiçek dolu bahardan müjde taşır,Ama kendi koncanda ruhunla gömülüsün.Pintiliğin arttıkça kendi sonun yaklaşır.___Dünyaya acımazsan, oburlar gibi ancak___Varlığın da mezar da güzelliği yutacak.