Ephemera

“ Bir kez olsun gözlerimden yorulmayan gözlerinHüzünle eğiliyor artık sarkmış göz kapaklarının altında, Sevgimizin solmasından”“Tükeniyor olsa da sevgimizgel bir kez daha duralımgölün o ıssız kıyısındauykuya daldığında tutku; o çaresiz yorgun çocuk, o soylu saatte beraberce.Ne kadar uzakta görünüyor yıldızlarVe ilk öpüşmemiz ne kadar uzakVe ah, yüreğim ne kadar yaşlı”Dalgın gezindiler kuru yapraklar boyuncaUsulca dokunarak kadının ellerine:“ Tutku, çok yıprattı yüreklerimizi.”Ağaçlar çevreledi onları ve sarı yapraklardökülmüştü karanlığa solgun ağanlar gibi veo an yaşlı ve aksak bir tavşan sıçradı patikaya, Sonbahar üzerindeydi adamın: ve bir kez dahadurdular gölün o ıssız kıyısında.Ölü yaprakları sürüklediğini görmüştü kadınınDöndüğündeSessizce topladığını onları, gözleriGöğüsleri ve saçları gibi nemli.“Ah hüznü bırakYorgunuz bizi bekleyen başka aşklar için, Sevmek ve nefret etmek için kaygısız saatler boyuÖlümsüzlük uzanır önümüzde, ruhlarımızSevgilerdir ve bir sürekli ayrılış.”