Coole’un Yaban Kuğuları

Ağaçlar güz güzellliğinde,Korunun yolları kuru,Ekim’in alacakaranlığındaDuru bir göğü yansıtıyor sular;Taşların üzerinden akan sulardaElli dokuz kuğu.

Bu geçirdiğim on dokuzuncu güzHesabını tuttuğumdan bu yana;Daha saymayı bitirmeden, baktım,Birden havalanıyorlarVe döne döne dağılıyorlarGürültülü kanatlarıyla.

Öyle baktım da o parlak yaratıklaraŞimdi yüreğim yaralı.Her şey değişmiş alacakaranlıktaDuyduğumdan beri, ilk kez bu kıyıda,Kösnüyle çırparken kanatlarını başımın üstünde,Daha yumuşaktı uçuşları.

Hâlâ bıkmadan sevgililer birer birerYa soğuk dost derelerde yüzüyor,Ya da havalanıyorlar;Gönülleri yaşlanmamış;Tutku ya da elde etme isteği,Nereye giderlerse gitsinler, hâlâ yüreklerinde.

Hâlâ yüzüyorlar işte durgun sularda,Gizem içinde, güzel;Kim bilir hangi sazlıktaYapacaklar yuvalarını, hangi gölünKıyısında ya da havuzda, güzelliklerini sunacaklarUyanıp onların gittiğini anladığımda?

Çeviri: Cevat Çapan