Kısaca İnsan

Kalmaz ortada acımaYoksulluk olmayınca;Ne de merhametBizim gibi mutluysa millet

Birbirini korkutup barışı aradıkçaSevgiyi kendine sakladıkça;Zulüm sarar dört yanınıPusularla tutarlar yollarını.

İlahi korkularla kalakalır baş başaAğlar gözyaşları yağar toprağa;Ve alçakgönüllülük kök verir birdenbireAyaklarını bastığı yerde.

Derken bir gölge gibi yayılır hüzünleO giz kafasının üzerinde;Bir tırtıldan sineğeHer şeyi o giz beslemekte.

Ve taşımakta düzenbazlığın meyvesiniBelli ki dayanılmazdır lezzeti;Derken bir sırtlan yuvası o uğursuz gölgeKaranlığını saçar her yere.

Karalar ve denizlerin TanrılarıÇok aradı Doğu’da bulmak için o ağacı;Tüm çabaları boşunaydı oysaO ağaç insanın beyninde boy atmakta.