Gece

Batıyor batıdan güneş,Parlıyor akşam yıldızı;Kuşlar yuvalarında sessiz,Ben de bulmalıyım yuvamı.Ay bir çiçek adetaGökyüzünden bir çardakta,Sessiz ve mutlu, öyleceOturmuş gülüyor gecede.

Yeşil tarlalar, mutlu koru, elveda!Sürülerin keyifle gezindiği,Kuzuların otladığı yerlerdeMeleklerin ayakları parlıyor şimdi.Kutsuyorlar, biz görmedenNeşe saçıyorlar durmadan,Her tomurcuğa, her çiçeğe,Uykudaki her yüreğe.

Kuşların ısınmak için sığındığı,Bakımsız her yuvaya uğrarlar;Korumak için tehlikeye karşıHer hayvanın inine girerler.Uyuması gerekirken ağlayanBirini gördükleri zaman,Uyku akıtıp başından aşağıBeklerken o yatağın başını.

Kurtlar, kaplanlar av için ulurken,Üzülürler, ağlamaya başlarlar;Uzak tutarlar onları sürüden,Açlıklarına çare ararlar;Hayvanlar sürüye saldırırlarsa,O zaman melekler büyük bir özenle,Sürüden güzel ruhları alırlar,Yepyeni bir dünyaya salarlar.

Orada aslanın kızıl gözlerinden,Altın gibi gözyaşları akar;Hüzünlenip dokunaklı seslerinden,Sürünün çevresinde bir tur atar;Ve der ki: 'hastalık onun sağlığıyla,Ve öfke onun uysallığıylaUzaklaştırıldı bu topraklardanBu ölümsüz zamanımızdan.

Meleyen kuzu, şimdi senin yanında,Uzanıp uyuyabilirim ya daSeninle aynı ismi taşıyanı düşünüp,Ağlayabilirim bakıp bakıp sana;Çünkü hayat ırmağında yıkananParlak yelem ebediyenışıldayacak altın gibiKoruduğum sürece ben bu sürüyü.'