Şili Stadyumu

Beş bin kişiyizşehrin bu küçük bölümünde.Beş bin kişiyiz.Ne kadar olacağız bilememşehirlerde ve bütün ülkede.Yalnız buradaon bin el tohum ekenve fabrikaları işleten.

İnsanların ne kadarıaçlıkla, soğukla, korkuyla, acıyla,baskıyla, terör ve delilikle karşı karşıya.Yittiler aramızdan altısıuzaydaki yıldızlarca.

Biri öldü, ikincisine vurdular vurdularinanmazdım asla bir insana böyle vurulacağına.Diğer dördü sona erdirmek istedi bu dehşeti,biri boşluğa attı kendini,diğeri vuruyordu başını duvara,ama hepsinin bakışlarında ölümün işareti.

Nasıl dehşet saçıyor faşizmin yüzü!Tanıkları yok hiçbir şeyidemir parmaklıklar arasında yürütüyorlar planlarını.Kan madalyadır onlara,katliam kahramanlık gösterisi.İstediğin dünya bu mu tanrım?Bunun için mi harcadın yaratıcılığının ve emeğinin yedi gününüTükeniyor ömürlerdört duvar arasında, ilerlemeyen bir sayı gibi,yalvararak ölümün bir an önce gelmesi için.

Birden sızlıyor vicdanım,görüyorum yürek vuruşlarıyla değil,makinelerin temposuyla atan akınıve askerlerin ebelerinin sahte tatlılığıyladolu yüzlerini.Ya Meksika, ya Küba, ya dünya?Nasıl ağlıyorlar bu alçaklığa!On bin el kadarızartık üretemeyen.Ne kadarız bütün ülkede?Daha kuvvetli vuruyor başkan yoldaşımızın kanıbombalar ve mitralyözlerden.Böyle vuracak bizim yumruğumuz yeniden.

Kara bir şarkı oldu dilimden dökülenleryansıtayım dediğimde bu dehşeti!Dehşeti yaşadığım,ölümüm dehşet.Ezgileri oldular bu şarkınınşimdi sonsuzluğa karışasessizlik ve çığlıklardanice, nice, onlar.Hiç görmemiştim bu gördüğümü,hissetmemiştim böylesine yürektentomurcuğun doğacağı anı…