Veni, Vidi, Vixi

Değilmi ki o derin acılarımla şimdiBuna destek olacak tek bir kolda yoksunumVe çocuklara bile zorlukla gülüyorumVe açmıyor içimi çiçekler renkleriyleAnlamalıyım artık: yaşadın yeterince! Değilmi ki ilkbahar kuşatınca her yanıDoğayı şenlik yerine çevirdiğinde tanrıBu görkemli sevdaya aşksız bakıyorumDeğilmi ki gün-gece ışıktan kaçıyorumDuyarak o en gizli kederi herşeydekiDeğilmi ki ruhumda umudum yenik düştüDeğilmi ki bu güller, kokular mevsimindeSevgili kızım benim, içimde, ta derindeYalnız senin yattığın karanlığa özlem varMademki öldü kalbim, yaşadım yeterince! Yeryüzünde yükümü tek bir gün reddetmedimArığım işte orda, burda başak demektimYumuşadım gitgide, yaşama gülümsedimVe yaşamın o büyük, dipsiz gizi dışındaDimdik durdum ayakta, kimseye eğilmedimEn iyisiyle yaptım yapabildiklerimiNe çok uykusuz kaldım, ne çok hizmet götürdüm!Sonra acılarıma güldüklerini gördümNefretlerine hedef seçildikçe üzüldümAnarak çalışıp çektiklerimiTek kuşun uçmadığı şu dünya sürgünündeÖyle bezgin, ışıksız, ellerimin üstündeDiğer tüm kölelerin alayları içindeTaşıdım ağlamadan al kanlara bulanıpKoparılmaz zincirden payıma ne düştüyseŞimdi bakışlarımın ancak yarısı bendeÖtesi darmadağın acılı gömütlerdeDönüpde baktığım yok çağıran olsa bileSersemlik ve sıkıntı yüklü bir uykusuzumHiç gözünü kırpmadan kalkmış şafaktan önceMiskin karanlığımın orta yerinde şimdiYanıt vermeye bile gönül indirmiyorumCanımı sıkıp duran o en günücü ağzaUlu Tanrım gecenin kapısını aç banaKi çekilip gideyim, dönmeyeyim bir daha!