Victor Hugo

Mayıs Başı

Şimdi herşey sevmek fiilini çekiyorO eşsiz gülleriyle işte mayıs başıAşk: neşeli, kederli, günücü ve yakıcıYanık yanık söyletiyor yeşeren ormanlarıGövdesine bir dilek kazıdığım ağaçtanMırıltılar geliyor ve ağaçcık doğaçtanYaratısı sanarak yineliyor durmadanGeçen güzde göğsüne çizdiğin istenceyiAlaycı alakarganın dalga geçtiği mağaraKaşlarını oynatıp gülümsüyor ormanaHava aşka değin titreşimlerle doluÖyle göklü ve körpe, seven, mis kokuluSevdalı yoncalarsa göğe göndermiş onuVe güneş adım adım dolanırken kubbeyiEsrik çayır kokular döküyor dörtbir yanaÖpücükler açıyor dönüp gelen bahara'Seni seviyorum' diyen mırıltıyla kırdaSafransarı, gökmavi, lal rengi ve erguvanGölcüklerin üstünde, otlaklarda, koyaktaBinbir renkte benekler oluşturuyor ordaKokusunu savurup saklıyor çiçeğiniSanki kırın telaşlı, tatlı iletileriYaygaracı aşkının yazdırdığı pus'lalarPapyadan bir altlığa izlerini yaymışlarİncecik sesleriyle küçük kuşlar ormandaŞarkıcıklar söylüyor peri kızlarınaTatlı bir sır veriliyor gölgelikte herkeseSeviyor ve söylüyor herşey bunu sessizceSanki yanan güneyde, batıda ve kuzeydeVe altın ışıklarla günün doğduğu yerdeÇiçekli çit, sarmaşık ve şakırdayan pınarVe tepeler ve gölgeler ve o sonsuz tarlalarDört rüzgarın düzdüğü bir dörtlük söylüyorlar