Veysel Çolak

Yokülke

Dünyayı arala, bu insanları geçsesini dinlendirbir yumruk bulundur yedeğindeyoksa çocukların düşü kırılır.

Toplayıp yeryüzünü silkele pencereden.

Kadın denilen mavikanatılan dudağınaşk denilen kırmızıdeli dolu, soluk soluğakorkulu çıkmaz sokak.

Yaralar açılır o tuzlu suya.

Geceyi dürt, ırmakları uyandırsonsuzu bağışla hayataönemlidir kırılan bir dalın öğrettiğiağzı tıka basa dolduran hırçın kelimecanımızı yakan o koyu anlamsızlık.

Kapatın dünyayı, kirli olanları atın dışarı.

(Amacımız Aşk)