Sapı Kırık Çiçek

Asitle parlatıyoruz hayatı, ölümün hızıylaYaralarımıza çakılan buzla besleniyoruzNerede yenilirsek orada şımarık bir ayrılıkKalbimiz, artık durmalı aşkların dargın yüzündeKar gelecek, kimse kimseyi beklemesin, yollar kırgınUsulca gökyüzüne kapandı her pencere.Tırmanıp duruyoruz içimizdeki dağaOrada mahşerin ilk atlısı besleniyor kötülüktenGövdeden bir avuç kan düşer gibi toprağa.Üstüm açık, babam saatini durdurduKapı önlerinden toplayıp parçalarımı gittimArtık hiçbir şeyim yok kendime uzak olmaktan başkaEllerimde yalnızlığa bir gece, sapı kırık bir çiçekYaralı bir kelime ve paslı bir giyotin bıçağı.Gözlerimi bağlayıp çıkıyorum sokağaKorkular bir yasa gibi düşüyor gırtlağımaGülünden sıkılan diken artık uzaktaDolaştırıyorum yırtık yerlerimiİnsan yüzleri öylesine belirsiz ve ürkütücüKime baksam kendine kaçak, gülüşüne yabancıHer sokağın ucunda iktidar ve intihar.Kar gelecek. Oturdum bir kediyle söyleştimDerindi ruhum, kenti oldukça ötelediBirimiz hep karanlıkta, kanın kıvraklığındaArtık ateşle söndürün suyuSes taşıyan kuşları da öldürün.Sürsün bu belirsizlik, azaltın birbiriniziÖlü geceler saklayın yatak odalarındaAltımız gökyüzü, bitimsiz yalanİkimiz, iki cehennem, sonsuz cinayet, bir darağacı.

E, Nisan 2000