Kırık Ağıt

Bazıları yatağında bir mermiyken ölüdür.

Kendini, akşamları unutma.Ah, bir gülebilsen yıkanır ağzınbenim ömrüm seninle iki nefes arasıbırak, dağılsın çürüten uzaklıklarbana bir deprem bağışlasaygılı ol yitirmek korkusuna.

Hiçbir silahı namlusundan öpmebelki yenilirsin, belki ayrılık haklı çıkarteksin ve yalnızsın üstelik.kimi nişanlasan kendini vurursun

Artık her kent senin uygunsuzluğunla başlarçatlak bir yüzle ezberlersin yolları.

Necatigil’den kalma bir yazdıkalın hüzünlü ve dibine kadar yorgun.Bırak buluşmalar üşüsün,çoğaldıkça insan kıran yasalarher çocuk masalına çekilir. Sonra aşkgüzel kadınların gövdesinde bıçak yarası.

Anlattığın dünyaya bu çığlık nasıl sığar!

2005

Dize, Temmuz 2005