İnsandan Bir Uçurum

Bir deniz bekliyorduk. Duvara çarpıp ölmesi gibiözgürlüğüne uçan bir kuşun. Anlamındüğüm olduğu zamanlar. Bütün yaralarıdenedim. Ağzımda kan tadı. Saklanacako su kıyısı uzakta. Dağıldımyaşlandığım yol için. Hangi çağa gittiysemgülünçtü tarih baktıkça insanlara.Acının yurdu aşklar, yağmurun kırdığıgörüntü, cinayetlerin karaladığı atlas.Gelmeyişindi aslında beklediğimderimin altındasın işte,içindeki tuzaklar ezberimdekarnında büyüttüğün acıçığlıktan daha ağır ama yankısız.Kırıktı işaret, harfler uçucuDünyanın gördüğü kapkara düşiçimizde oluşan girdapkatranla naylon arasında pıhtılaşan insansilinen bir bakımagövdesi kadar bir boşluk daha doğrusu.Her kum tanesinin sakladığı çöldekorkaklığımın tek nedenisin sen.Unutmadım, herkese bir akarsu borçluyum.

E, Kasım 2001