İçimiz Yer Değiştirirken

Her akşam gelişen bir ayrılık buluyorum odamdaduvarlara gizleniyor, ruj lekelerinemüzik sesine ve kocaman boşlukta bir kadınınyalın yüzüne. Onun aklı bir şelaledehep bir martıyla birlikteüstelik güz düşkünü. Kanı küstürmek telaşındaniçimiz yer değiştirmişti çoğu kezne kadar dürüsttü ikimizin de elleri titrerken.Şimdi ince bir anıya yaslayıp başımısökülüyorum senden. Ağzımla beslediğim aşkartık bir uzaklığın yakın ucunda.Yüzünden akıp duran irkiliş bana ne kadar külne kadar yangın...Bir yalnızlıktan yontuluyordun senbir taşa sarılıp fırlatıldın derinliğine,senin arandığın bir yemindi daha çokbelki de bir filin ölüm ülkesibezgin bir suçortağı bu çapulcu dünyada.İşte darıltan bir şafaktasın ağzındaki güneşleacı acıya damlıyordur, yürek yüreğe; elvedaelvedalara. Yara yaraya dökülüyordurkalbinin yarısı yaz, yarısı kış altında.Uygunsuzluğun tam sırası. Yüz yüze sevişmeninkocaman bir boşlukta. Vurulmuş arkadaşlar söylesinölüm burcudur insan; yarısı cellat, yarısı kurban.Teni küstüren dans, özlenen delilik, yaratıcı mermer;iyileşsin diye bir geyiği düşlemekeşlik etsin geceye. İçimiz karanlık, yaz alınganve her buluşmayı kamaştıran dağılmış bir hayat.

Varlık, Mart 2000