Belirsizlik, Zaman Denilen Pusu

Ömrümü toplasam elde var bir kaç anı. Ah!İnsanlar gökyüzünü sevmiyor. Bu yüzdenkayboluyor herbiri, topluca ölüyorlar.-Bunu ben aptal bir dünyadır bileyim!Her şeyi başlatan sağanak içinizdesevgiliden tuz tadı. Ben bunu dakonuşanı kalmamış bir dil diye/bileyim.Vurun uykuyu, gece büyüsünve bu masal hızla silinsin günden.Kuşku dursun,şimdi çoğu kez sancıdır gizlenen bize.Oyle işte her hançer kendine bükülürgit artık ve bu aşkı ihbar etkaçıp gidecek kalbim olmasınpusulaları kırın, silin haritaları.-Ama ben bunu bilmeyeyim.Yırtılın, çekilin bütün kelimelerdenbekliyorum sizi her büyük çalkantıdaboynunuzda harflerden bir gerdanlıkgüvercinlere serpilen gözlerinizyaşamak bir hüznün koyağında sürçerek...Şaşırırım boyunatanrı da yanılır bir çocuk düşünürkendil çürür, dudak düşer, kan yenilirbir deniz gibi birikir sabah,insandan esen rüzgar tarih burcudurtaşa dönüşmüş zaman.-Ben bunu da öldüren ecza diye/bileyim.Bıkmadım beklemekten. Yoruldum belkisarıldığım kin artık bittiyseöfkeyle çözün beni. Dağılın, merak olunsizden sonra gelenler olacak,onlar toplasın parçalarınızı. Ben bunu daşimdilerde yasak anlam bileyim.

Dize, Ekim 2000