Yorgun Savaşçının Şiiri

İnsan bir açmaza düşmeye görsünBaşlamasın bir çöküntü yürekteÖlümdür o yerde düşündügünSevilmek de boştur artık sevmek de

Gün ortası karanlık diz boyudurAcıdır hep geçmişten ne kalmışsaYaşamak! O yanıtsız bir sorudurHuzur bitmiş, hayaller dagılmışsa

Nefes almak yitirir anlamınıBogazına dizilirken lokmalarBir çaresizlik sarar dört yanınıSesler uzaklaşır, söner lambalar

İsyanın yüregine sıgmaz olurHep kader gelmişse sevinç yerineÖlümün kara gölgesini bulurŞimdi bakanlar yorgun gözlerine

Bir bozgun başlamıştır ki amansızDüşmüştür kalelerin birer birerBak! Savaşcıların yatıyor cansızOnlar ki hep sevdiler, hep verdiler

Yitirdin neyin varsa, anla artıkTek başına kalan sensin ortadaDüşlerin toz duman, umutlar kırıkDün anlamsız, yarınlar paramparça

Yapayalnızsın koca bir evrendeUzakta, taparcasına sevdiginGelmiyecek, ne kadar gel desen deOndan böyle bir yangın yeri için

Ondan böyle yıkılan bir dünyanınAltında bak tek başına kalmışsınUzagında özledinin bir anınÇökmüşsün, devrilmişsin, yıkılmışsın

Sarmış kollarını boynuna ölümNe yapsan boş, kurtulamazıin artıkDe ki:-- Hep yalanmış, bitiyor öyküm--Bak! Can kuşun havalarda çıglık çıglık...