Vietnam'lı Bir Çocuk İçin Ağıt

Babasını döve döve öldürmüşlerKüçümencik gözleirnin önündeAnasının yarısını bir bomba alıp götürmüşKan ve et yığını öbür yarısıOturmuş ağlıyor Vietnamlı bir çocukMinik yumrukları sıkılmış kinleBelli bir şeyler düşünüyorKederden harap olmuş bir beyinle

Aklı ermiyor olanlara Vietnamlı çocuğunBilmiyor yaşamak nedir, ölmek nedirÇoktan unutmuş sevinmek, gülmek nedirSavaşın ne olduğunu anlamıyor bir türlüSadece açlık şimdi anlayabildiğiMidesini ve beynini kemiren bir açlıkAnası yok ki ona sıcak yemekler pişirsinBabası yok ki ona renkli giysiler getirsinSavaşın bu kadar alçak ve insafsız olduğunuVietnamlı çocuk nereden bilsin

Burası onun kendi toprağı, kendi yurduAnası onu buradaŞimdi yerle bir olan evlerinde doğurduvietnamlı çocuk ninnilerle uyudu buradaAnasının pişirdiği ekmeklerle büyüdüTozlu sokaklarında koştu köyününKendi gibi çekik gözlü arkadaşları vardıHepsi de savaşın varlığından habersizBu ormanda oynarlardı

Kim derdi ki bir günKara bir bulut çökecekti üzerlerineMasallardaki umacı gelecekti köylerineVuracaklar, kıracaklar, yakacaklardıHer yere ateş ve lüm saçacaklardıKorkudan, yorgunluktan, işkencedenYüz olmaktan çıkacaktı Vietnamlıların yüzleriKim derdi ki bir günHınçla sıkılmış birer yumruk gibiYuvalarından fırlayacaktı gözleri

Her şeyi gördü Vietnamlı çocuk her şeyi gördüVe tükürdü yüzlerine babsını dövenlerinDöve döve öldürenlerinSonra kaçtı bu uzak ormanaBu ormanda kuşlarla, hayvanlarla yan yanaOt yedi, böcek yediVe hep böyel cılız kaldı Vietnamlı çocukBüyümedi

Şimdi oturmuş bir tümseğin üstüneHatırlamaya çalışıyor olanlarıGeçen o korkunç zamanlarıBir rüya gibi unuttuğu insanlarıVe o masallardaki umacılarOnu da bulurlar, öldürürler korkusuylaElinde bir taş var Vietnamlı çocuğunÇekik gözlerinde yaşSiz de ağlayın ey dünya çocuklarıVietnamlı çocuk ölüyor yavaş yavaş