Unutma ki

Sen uykusuzluk nedir bilir misinTırnaklarınla yastığını parçaladın mıGözlerini tavana dikipDüşündüğün oldu mu bütün geceVe bütün bir günBelki gelir ümidiyle bekledin mi hiç?GelmeyinceSeni aramayıncaÖlesiye ağladın mı?Sonra çekilip en koyusuna yalnızlıklarınOna ait ne varsaBir bir hatırladın mı

Sen günden güne erimeyi bilir misinDev bir ağacın vakarı içinde ölmeyiBir teselli aramayıIssız parklarda, tenha sokaklardaVe bütün şehir uyurken uzaklardaDeli divane yollara düşüpYaşlanmış bir köpek gibiEskimiş bir gömlek gibiAtılmışlığını hissettiğin oldu muSevmektenGünler geceler boyunca yürümektenElin, ayağın, kalbin yoruldu mu

Sen yalnızlığın acısını bilir misinUnutulmak bir hançer gibi saplandı mı sırtınaİçinde kıskançlığın zehirli çiçekleri açtı mıBütün gururunu çiğneyipSevdiğinin geçtiği yollardaBastığı toprakları eğilip öptün müSen çaresizlik nedir bilir misinSen yokluk nedir gördün müYanan başınıDuvarlara vurup parçalamak geldi mi içindenSen her gün bin defa öldün mü

Böyleyim diye ayıplama beniBir gün kendimiSonsuzluğun koynuna bırakırsamYaralı ve yenik bir asker gibiDarılmaUnutma kiHer seven adsız bir kahramandırUnutma kiİnsan; sevebildiği kadar insandır.