Tanrı Bile Ağlar

Ne zaman seni düşünsem yalnızlığım aklıma gelirBir ürperti gibi derinden derine duyarım çaresizliğimiNedir bu gürültüler derim,top patlamalarıNedir bu şakaklarımda zonklayan ağrıİçimden dalga dalga boşanan gözyaşları neBu hangi nehir ki uzayıp gider alabildiğineNedir bu ümitsizlik dolu bu kahır dolu yaşlarBu denizler altında kopup gelen fırtınaBu bir çağlayan gibi uğultulu yaşlarOysa zamandır ilerleyen imkansızlıklar içindeBaşlangıcı olmayan bir sondur yaklaştığımBu ipince nehir nereye gidiyor bilen var mı?Ağlatan ne beni?O doyamadığım dakikalar mı?Düşen aksi mi gözlerime o bal rengi gözlerinKi içimde çalkantısıyla hıçkırır denizlerinSorarım;bu ağlamak ne kadar nereye kadarO zaman rüzgar durur fırtına diner ansızınKapanır yorgun gözlerim bir gece başlarVe karanlık uykularla sürer ağlama saatleriUyanınca bir ıslak şafaktır gördüğümBir büyük resimdir gökyüzü seyrederimYine özleminle yanıp tutuşur gözbebeklerimDuyarım vurgularını başımda çaresizliğinBen ağlayacak adam değildim bir kadın içinBeni perişan edecek ne vardı bu kadar?Bir de 'Erkekler Ağlamaz' diyorsunTanrılığından utanmasaTanrı bile ağlar...