Sonra

Bu düzenli yaşamalar olmasa diyorumBu sabah kahvaltıları demli çaylarKızarmış ekmek dilimleriSonra giyinmek bir şey umarak aynalardanSonra düşmek yollara son otobüse yetişmekSonra çalışmak akşama kadarSigara dumanları beylik konuşmalarDört yanın taştan heykellerle doluKime seslenirsen sağırNe yana bakarsan bir beyaz duvarSonra kulaklarında bu şehrin uğultusuAlabildiğine bir bezginlik yüreğindeSonra o geçmek bilmeyen saatlerSonra akşamSonra paydosSonra yalnızlıkSonra kederBir gece başımızı alıp gitsek diyorumBir deniz kenarı mı olurBir dağ başı mı olurKaçsak bu kalabalıktanBir yer bulsak kendimizeDüzenli yaşamalardan uzaktaBir yanımızda şehrin ışıklarıBir yanımızda kucak dolusu yıldızlarOrada hiç yemesek hiç uyumasaHiç düşünmesek yarınıSonra unutsak sıkıntısını günlerinGecenin karanlığınıSonra bıraksak kendimizi sevgiye erdemliğe mutluluğaHer nefes alışta duysak yaşadığımızıSonra kaybolsak bu özgürlükteBu hazdaBu derin aydınlıktaSonra sabahSonra paydosSonra kurtuluşSonra ölüm