Rıhtıma Dönüş

Eylüldü... Bembeyaz gemi dönüyorduGitgide büyüyordu gövdesi, direkleriÜşümüş, özlemli yolcular vardı güvertedeBirer deniz feneri misali gözbebekleri

Adam rıhtımdaydı, gemi yanaştıAtıldı ipler, uzatıldı merdivenlerAnsızın karıştı birbirineBekletenler, bekleyenler

Çoğaldı adamın mağrur gözlerindeBiriktirdiği acı aylarınBirden karışıverdi yüzüGittiği gibi dönmemişti kadın

Adam hayretle baktı merdivenlereBöyle kavuşmak beklemek kadar zorduGitti kadın kolunda bir başkasıylaAdam yine yalnızdı, adam ağlıyordu.