Resim

Nedense bütün resimlerde benBöyle mahzun ve perişan çıkarımHep böyle hayata kapalı dururGülmesini unutmuş dudaklarım

Artık canından bezmiş kimselerinHazin bakışı parlar gözlerimdeİçinden adamlar arabalar geçerÇizgiler alnımda bir büyük cadde

Aynada saçlarımı düzeltirimBir perde iner yüzüme alçıdanO, bin mumluk ampullerin altındaKorkarım korkarım fotoğrafçıdan

Bakışlarım gümüş camlara sorarElbisemin eskiliği belli miSonra karşıda küçük bir noktayaDikerim kahverengi gözlerimi

Kabahat objektifte camda değilOnlara yaşlı gözlerle bakarımNedense bütün resimlerimde benBöyle mahzun ve perişan çıkarım